Throwback time: hoe was Lakedance?!

The Lilypad

Alweer anderhalve week geleden mocht ik naar Lakedance. Samen met een aantal andere leuke bloggers hebben we het festivalterrein onveilig gemaakt! Vandaag vertel ik jullie hoe het was!

Het leuke, aan het water gelegen terrein was gevuld met allerlei gevarieerde stands en podia. Van alles was er te halen: wijntjes, maar er was ook een supertoffe cocktailbar! Alles in schattige tentjes op een terrein bezaaid met mensen. Het was leuk om te zien dat er de meest uiteenlopende mensen liepen! Wij (Rachel en ik) maakten een paar grappige dingen mee:

 

Bijzondere les

Terwijl we stonden te dansen bij het Winterpark podium, werden we aangesproken door een man. We konden hem niet goed verstaan, maar hij begon ons uit te leggen hoe je precies moest hakken (want daar hadden wij om gevraagd- not) en riep nog wat over dansen en muziek. Ondertussen bleef hij fanatiek voordoen hoe je dat nou precies deed, ook al hadden we geen idee wie hij was. In ieder geval, we hadden nog wat geleerd die middag!

Dronken mensen?!

De meeste mensen waren harstikke relaxed en lang niet iedereen liep er bezopen bij- gelukkig. Alleen we hebben een aantal dingen gezien, laat ik ze maar niet noemen, die bewezen dat niet iedereen zo nuchter was.. Het zorgde in ieder geval voor hilarische momenten waarop wij zelf in lachen uitbarstten.

De terugweg was hilarisch!

De terugweg was net zo grappig. We reden met de pendelbus en meestal is dat hét dieptepunt tijdens een festival. Gelukkig namen Rachel en ik de eerste bus, we moesten namelijk nog een behoorlijk eind terugrijden. In de bus spraken we een man. Nou, hij sprak óns aan. Of we nog een relatie zochten vroeg hij, terwijl hij wees naar een man die ongeveer dertig geweest moest zijn. We zeiden van niet en hingen allebei een smoes op. De man die ons aansprak had onze vader kunnen zijn: dat blijkt ook wanneer hij over zijn kinderen vertelt, hij had een dochter van mijn leeftijd. Hij was docent techniek en besloot dat het tijd was om zijn levenswijsheid met ons te delen.

Vanalles kregen we te horen en steeds draaide hij zich opnieuw om, om nog wat aan zijn wijze relaas toe te voegen. Het was wel heel interessant! Een gesprek over het leven met een man die onze vader had kunnen zijn en een paar biertjes op heeft. Vanaf deze plek wil ik je nog even bedanken voor het leuke gesprek!

Afterparty

Uiteindelijk voerde de buschauffeur de volume op en knalden er leuke meezingers door de boxen. Met alle passagiers (én de chauffeur) hielden we een superleuke afterparty in de bus! Nog één keer gingen we los. We crossten door het centrum van Eindhoven naar het station, het geluid stond vol aan. De gezichten van voorbijgangers waren onvergetelijk.

Al met al was het een superleuke dag waarin we vanalles hebben meegemaakt! Wil jij ook zo’n leuke dag? Bestel dan nú je tickets voor de tweede editie van Lakedance!

Liefs!

 

Just don’t forget, to wear a hat

Logo 4b

 

 

Een dagje Amsterdam: de Designer Vintage Sale!

Amsterdam

Afgelopen zaterdag ben ik er heerlijk een dagje tussenuit geweest en heb ik de toerist in eigen land uitgehangen. Maar dat niet alleen, samen met Myrthe heb ik de Designer Vintage Sale in het Amstel Hotel bezocht! Dat is dus mode met een hoofdletter M. Ik had de kaartjes gekregen via Vrouwenstyle en aan dit gelukje hebben wij een heerlijk dagje uit gekoppeld. Wij hebben onze ogen uitgekeken in het prachtige Amstel Hotel. We deden zelfs nog een indrukwekkende ontdekking. Vandaag laat ik een terugblik zien op deze superleuke dag!

Amsterdam betekent chaos: dat hebben we inmiddels wel ondervonden. We proberen de weg te vinden naar het hotel, maar dat blijkt moeilijker dan gedacht. Wij zijn het gevalletje “richtingsgevoel van een stoeptegel” zoals Myrthe dat zei. Jep, it’s true. Volgens mij lachte half Amsterdam ons uit. Maar als we het hebben gevonden, dan is het grote hotel niet meer te missen: wauw!

2017-08-5--20-21-43

Dit was de binnenkomst, totaal niet verkeerd. We werden welkom geheten en konden gaan rondkijken op de hele begane grond van het Amstel. Hele zalen vol met, jawel, fashion!

2017-08-5--19-55-52

Shoes, shoes, shoes. Ik ben een addict en jij waarschijnlijk ook. Ik was dan ook super excited om al deze pareltjes op een rij te zien staan! En de tassen net zo, overal waar je keek. Super onbetaalbaar natuurlijk, dat wel. We hadden een tas gespot die meer dan 16.000 euro kostte! Nou, zelfs ik zou dan nog eerder een auto kopen dan een tas, to be honest.

We konden ook nog naar boven, waar we een hand- en nageladvies kregen van de dames van KOH, Ze gebruikten allemaal superfijne spulletjes en gaf ook wat tips, zoals dat je één kant op moet vijlen:  van buiten naar binnen. Dankzij deze tips zijn mijn nagels nu statisfying rond: I love it. We mochten ook zelf onze nagels nog van een mooi lakje voorzien en we mochten ook een lakje mee naar huis nemen. Hoe leuk is dat!

2017-08-5--19-59-01

Toen ik deze schoenen zag, was ik meteen fan. Ze waren dan wel veel te duur, maar foto’s maken is gratis! Ze zijn zo stoer en uniek, ik zou ze zo dragen. Ik moet dan alleen nog wel even sparen, ben ik bang.

Het was superleuk om alles te zien -en zelfs een beetje aan te raken- en mee te maken. Het Amstel Hotel is echt prachtig. Maar we moeten nog wel even sparen. Ik heb daar wel heel leuk een abonnementje afgesloten op de Vogue en ik kreeg er een super gaaf badpak en shirtje bij. Beide zwart, met supergroot Vogue erop. Ik ben er helemaal blij mee. Maar toen we weer naar buiten gingen, besloten we om toch nog maar even langs de Primark te gaan. Designer is ook niet alles. :p

2017-08-5--20-35-34

We hebben toerist gespeeld in Amsterdam en in de Primark heb ik nog een heerlijke hoodie en een leuk topje gekocht.  Tussendoor hebben we heerlijk geluncht, bij Loetjes! Mijn broodje was echt zalig: Italiaans brood met pesto, tomaat en kip. Volgens mij hebben Myrthe en ik wel tien keer gezegd hoe lekker we het vonden!

Onderweg kwamen we langs de Dam en dat was super indrukwekkend: de kransen van dodenherdenking stonden er nog. Zo kreeg deze dag ook nog ineens heel wat anders mee! Alle kransen stonden er nog keurig bij en de gelegde rozen lagen er nog steeds voor. En toen beseften we weer, dat zo’n leuke dag alleen maar plaats kon vinden door de vrijheid die we hadden. En daar waren we ontzettend dankbaar voor.

2017-08-5--20-29-09

Kortom, het was weer een heerlijk geslaagd dagje Amsterdam. We hadden het zonnetje mee, een goed humeur en we hebben onze slag geslagen. Ook hebben we het openbaar vervoer overleefd, ik ben er trots op!

Wat vind jij het leukste aan Amsterdam?

Liefs!

Just don’t forget, to wear a hat

Een blog time-out. Goed voor elke blogger? Waarom ik dat wél deed!

Zoals veel van jullie waarschijnlijk hebben gemerkt, deelde ik al een tijd geen posts meer op mijn blog. Het was bijna anderhalve maand stil, maar dit deed ik natuurlijk niet zomaar. Ik had verschillende redenen waarom ik een blog time-out wilde en waarom ik denk dat dit goed is geweest voor mij en mijn blog. Ik heb deze redenen voor iedereen even op een rijtje gezet! Misschien is een blog time-out dan ook wel wat voor jou.

  • Bloggen doe je omdat je het leuk vindt, en niet omdat het moet. 

Ik kreeg vaak het gevoel dat ik moest bloggen, omdat ik anders misschien lezers zou kwijtraken en omdat een vaste planning van je blogs nou eenmaal belangrijk is. Ik wilde weer van het moet-gevoel af zodat ik weer met 100% plezier zou bloggen!

  • Je kunt beter een paar goede posts maken, dan een heleboel minder goede

Ik wil graag kwalitatief goede blogs leveren, ik vind het belangrijk dat ik er echt een stukje van mij instop. Ook vind ik het belangrijk dat het wel ergens over gaat, in plaats van een kort stukje van 200 woorden waar eigenlijk net niks instaat.

  • Ik wilde weer even inspiratie opdoen zonder verplichtingen

Ik bedoel daarmee dat ik gewoon het gevoel weer terug wilde waarbij ik dacht, já, hier wil ik over vertellen! Ik vind dat gevoel altijd super tof en ik heb afgelopen tijd weer allemaal dingetjes meegemaakt en gezien waar ik jullie over wil vertellen, dus stay tuned!

  • Ik zit in mijn examenjaar en moest me even op school focussen

Het examenjaar van VWO is vreselijk druk. Je moet zoveel doen, echt om gek van te worden. Het levert superveel stress op en ik wilde niet om heel veel dingen tegelijk gaan stressen. Als ik steeds een moet-gevoel bij bloggen krijg, dan wordt het een stressfactor en dat wil ik niet. Ik vind bloggen namelijk hartstikke leuk!

  • Er gaan een paar super super coole dingen gebeuren

En in die dingen moet ook tijd gestoken worden. Maar het is allemaal echt superleuk en supervet en ik ga jullie er vanalles over vertellen, je wilt het echt niet missen’! Eén dingetje heeft ook heel direct met mijn website te maken, echt super spannend allemaal… 😀

Zoals je misschien al hebt gemerkt stond het achter de schermen allemaal echt niet stil, en ook op Instagram was ik nog steeds actief te vinden. Dat account heb ik ook weer even helemaal vernieuwd, en nieuwe feed komt eraan! Volg jij mij al op Insta?

Binnenkort ga ik nog veel meer vertellen! Stay tuned!

Liefs,

Celine

Just don’t forget, to wear a hat

 

Het leven van een gek: Verzet

2016-17-11-21-45-45

23. Verzet

Kwaad kijkt hij me aan. Nou, kwaad, zeg maar gerust woedend. Mijn maag begint te draaien van angst, ik kan simpelweg geen kant op. ‘Sara, Sara, Sara. Moest dit nou echt? Was het na één ontsnappingspoging niet al duidelijk genoeg?’ Ik slik en zwijg. Hij zet een stap naar voren, ik eentje naar achteren. Hij daagt me uit, besef ik. En zonder er verder over na te denken, begin ik te rennen en duik ik langs hem heen. Ik ren de trap af en hij komt achter me aan. Onder zijn zware voetstappen kraken de treden nog harder dan normaal. Hij heeft de deur open laten staan toen hij binnenkwam, wat een sukkel. Ik maak ervan gebruik en ik ren naar buiten. ‘Ik zou het niet proberen Sara!’ roept hij. Te laat. Ik ren zo hard als ik kan. Maar hij is sneller, natuurlijk is hij sneller. Ik ren zo ver mogelijk, zodat onze afstand van het huisje zo ver mogelijk is. Uiteindelijk haalt hij me in en grijpt hij mij bij mijn middel. ‘Jij gaat met mij mee,’ gromt hij. Ik schop, duw en probeer van alles om los te komen uit zijn stevige greep. Hij loopt met mij terug naar het huisje, maar ik ga niet terug. Echt niet. Ik raak hem waar ik hem maar raken kan. Maar het helpt niet, hij verstevigt alleen zij greep. Ik kan amper nog ademhalen. Ik trap hem nog een keer. We zijn inmiddels bij de auto, die nog voor het huisje stond. Hij laat mij met één hand los en gooit de achterklep open. Daar ga ik dus echt niet in! Ik schop en sla erop los. Raak. Ik schop ‘m recht in het midden, in de roos. Hij kreunt van de pijn en zijn greep verslapt. Dit is mijn moment, nog een keer probeer ik los te komen. Dan hoor ik sirenes! Hoe hebben ze dit gat hier ooit gevonden? Jammer is alleen, dat mijn grote vriend ze ook hoort. Nu heeft hij iets meer haast met het dumpen van mij in de achterbak. Hij pakt mij op en gooit me er hardhandig in. Maar ik blijf me verzetten, zo makkelijk krijgt hij mij niet. Ik probeer er weer uit te klimmen en ik begin keihard te gillen. Dat heb ik ooit met Emma geoefend, zodat we in geval van nood superhard zouden kunnen gillen. Dus dat doe ik dan ook, lang en hard. ‘Hou je mond,’ zegt hij kwaad. Ik schud mijn hoofd en schop hem nog een keer. Hij probeert de klep dicht te doen, maar dat gaat niet zomaar. Dan komen er twee politieauto’s aanrijden. Ik begin te lachen. Waarom vind ik dit zo grappig? Ik krijg een woedende blik van mijn ontvoerder toegeworpen. Dan gebeurt er van alles tegelijkertijd. Ik let niet goed op, word naar achteren geduwd en opgesloten in de achterbak. Mijn hoofd bonkt, volgens mij heb ik mijn hoofd gestoten. Ik hoor allemaal geschreeuw en ik sluit mijn ogen. Mijn handen leg ik op mijn oren en ik krul mezelf op als een bolletje. Ik wil niets meer horen. Niets meer zeggen. Nu is het aan hen om mij te redden.

Een hele tijd hoor ik niets. Ik lig en staar voor me uit, terwijl ik mezelf zachtjes heen en weer wieg in de kleine, bedompte achterbak. Ik schrik op wanneer ik nog meer sirenes hoor. Eerst worden ze heel hard, daarna stopt het geluid spontaan. Ik hoor het geklap van autodeuren en pratende mensen. Met vlagen kan ik het verstaan. ‘…de hele auto op slot…’  Wat? De auto op slot? ‘…die heeft hij dus in het water gesmeten…’ Nu komen ze heel dichtbij en kan ik alles verstaan wat ze zeggen. ‘Sara?’ vraagt een vriendelijke mannenstem. Dit is niet mijn ontvoerder. Ik begin spontaan te huilen. ‘Ja?’ zeg ik met schorre stem. Volgens mij ben ik veilig. ‘We gaan je hieruit halen meisje, alles komt goed.’ Ik knik en snik zachtjes. Ik hoor voetstappen komen en gaan, gemorrel aan de auto en pratende mensen. Nog steeds opgevouwen als een bolletje, lig ik daar onbeweeglijk. Dan hoor ik hoe het slot losschiet. De klep wordt langzaam opengedaan en ik merk dat iedereen daarbuiten zijn adem inhoudt. Dat voel ik gewoon. Langzaam valt er een streep licht naar binnen. Ik hou mijn adem in. Kunnen ze mij hier niet gewoon laten liggen? Is hij weg? De vragen spoken door mijn hoofd, maar ik durf niet op te kijken, totdat ik een vriendelijke stem hoor. ‘Kom er maar uit. Het is oké, hij is weg.’ Ik geloof haar niet, toch kijk ik nu wel voorzichtig op.  Achter haar staat nog een man, daarachter een politieauto en een ambulance. ‘Zal ik je even helpen?’ vraagt ze dan geduldig, wanneer ik geen beweging lijk te maken. Ik knik en word uit de auto geholpen, naar de ambulance. Mijn ontvoerder zie ik nergens meer, maar ik blijf om me heen kijken. Voordat ik de ambulance instap, kijk ik nog één keer naar het huisje. Het is inderdaad net zo’n gaar vakantiehuisje als dat van Twan. Ik zucht zachtjes en klim in het voertuig. Ik ga zitten, sluit mijn ogen en laat de rest van de middag en avond in een waas voorbijgaan. Ik wil dat alles gewoon voorbij is.

 

Eindelijk weer een nieuwe post! Ik ben superdruk de laatste tijd dus ik blog minder. Maar daarom zijn mijn posts niet minder leuk natuurlijk 😉

Liefs!

 

Just don’t forget, to wear a hat

Deze dingen herken jij direct! (Part 1)

 

2016-03-5--21-58-50

Als jij denkt dat je de enige bent die rare gewoontes in z’n mars heeft, kan ik je geruststellen. Er zijn een hele hoop dingen die bijna iedereen doet; maar erover praten, ho maar! Ik was afgelopen dagen met mijn bestie Jenny en samen hebben wij 40 super relatable moments voor jullie op een rijtje gezet, die jij dus gegarandeerd gaat herkennen. In deze post deel ik er alvast 22 met jou. Have fun!

1.  Bang zijn dat je muziek te hard staat. Af en toe doe je even onopvallend je oortjes uit je oren, om het te checken.

2. Wanneer jij je camera doodleuk opent, maar hij nog op de frontcam blijkt te staan: awkward!

3.  1+1 invullen op de rekenmachine, gewoon, voor de zekerheid…

giphy(Tumblr)

4. Alleen thuis? De volumeknop komt op plekken waar hij nog nooit geweest is. Party time!

5. Zodra jij de drempel drijfnat overstapt, stopt het spontaan met regenen. Zucht.

6. Bijna onderuit gaan en vervolgens zo charmant en cool mogelijk proberen door te lopen. Hier is niks gebeurd hoor!

7. Saaie les? Jij klikt gewoon non-stop met je balpen.

8. “Nu ga ik écht slapen!” Ja, die leugen kennen we… ;-P

9. Smarties op kleur sorteren en op volgorde opeten. Net zoals het op kleur sorteren van:

  • Skittles
  • Wasknijpers
  • Potloden
  • Enz…

10. Het moment dat je in je bed ligt en je mobiel op je neus laat vallen. Au. Alweer.

11. Gedachteloos liedjes op de radio meezingen tijdens het winkelen. Hello from the other sideeeee…

giphy (1) (Tumblr)

12. Dat moment dat je hart even overslaat omdat je denkt dat je een leraar ziet in je vrije tijd. Oké, dat willen we dus echt niet.

13. Je ouders roepen “Aan tafel!” maar als je aankomt blijkt dat je ‘m nog wel even zelf moet dekken.

14. Pardon? Geen wifi?! Jouw (sociale) wereld stort spontaan in bij de gedachte.

15. Die hartverzakking wanneer je denkt dat je telefoon kwijt is. Misschien moet ik nu écht eens die foto’s gaan opslaan.

16. “Kan ik pinnen?” vragen terwijl je bij een pinkassa staat. Ach, jij wist niet eens dat het een pinkassa was.

17. Je hand ophouden om te voelen of het regent.

18. Het moment dat je een tijdschrift openslaat op een ongemakkelijk artikel en er nét iemand meekijkt. Uh, ook hallo?

19. Ongesteld? Je gebruikt codetaal en iedereen die het moet snappen begrijpt je.

giphy (5)

20. (Stiekem) veel te hard lachen om de auditievideo’s van Idols.

21. Sommige liedjes zijn zó fout, dat je ze alleen luistert als er écht niemand in de buurt is. Jij vindt dat liedje best geinig, maar no way dat jij dat met de rest van de wereld deelt.

22. Heel enthousiast zwaaien naar de verkeerde persoon. Oops…

Dat waren ze alweer! Welke vind jij super herkenbaar? Binnenkort post ik nóg twintig relatable momenten, zodat jij weet dat je echt niet de enige bent.

Liefs!

Jenny&Celine

Aviary Photo_131067540707065286