Mijn boek is uit! + WINACTIE

Jaaaaa! Gisteren was het dan zover, mijn boek kwam uit. Sinds gisteren is mijn boek bestelbaar en kun je het dus gaan lezen! In dit blogje vertel ik waar en hoe je mijn boek kunt bestellen én leg ik uit hoe je mee kunt doen aan de winactie!

Bestellen

Mijn boek kun je op meerdere manieren krijgen. Ik leg ze allemaal voor je uit op volgorde. De eerste daar verdien ik zelf het meeste mee, let’s be honest, en voor de laatste verdien ik het minst. Maar ik laat je vrij om te kiezen! Zo kun je bestellen op een manier die jij fijn vindt en die bij jou past.

Bij mij

Je kunt het boek bij mij bestellen. Je zegt tegen mij dat je een exemplaar wilt en ik zet je op de reserveringslijst. Ik bestel de boeken bij mijn uitgever en jij kunt m dan persoonlijk bij mij kopen. Als je het leuk vindt, schrijf ik er wat liefs/leuks voor je in! Het kan soms even duren voordat ik je zie, dus je zal dan daarop moeten wachten.

Boekscout

Boekscout is mijn uitgever. Zij hebben een webshop waarin mijn boek te koop staat! Daar kun je ‘m bestellen en dan krijg je ‘m binnen een paar dagen thuisgestuurd. Zonder verzendkosten;)

Boekwinkel Roodbeen in Nijkerk

In de boekhandel in Nijkerk zullen ook een aantal exemplaren komen te liggen. Dit aantal is wel beperkt, dat heeft met investeringsrisico’s te maken. Lang, ingewikkeld verhaal dat ik jullie eventjes bespaar. Maar ik ga jullie al wel vast iets heeeeeeel leuks verklappen.. Binnenkort komt er een publicatiefeestje in de Roodbeen, ter ere van mijn boek. Wil jij daarbij zijn? Hou dan mijn blog en social media in de gaten!

Bol.com

Ik was stiekem wel een beetje trots toen ik ‘m op bol.com zag staan. Het voelt heel stoer eigenlijk, er staat gewoon iets van mij op bol.com! Bol is alleen zo groot dat je mijn boek alleen via de isbn kunt vinden. Die staat bij de boekinformatie onder aan dit artikel.

Winactie

Nu weet jij waar je mijn boek sowieso allemaal kunt vinden. Maar misschien is het voor jou helemaal niet nodig om ‘m te bestellen… Ik geef namelijk één exemplaar weg! Heb je al besteld? Dan kun je ‘m als je wint altijd nog weggeven aan een vriendin, als cadeautje!

Hoe kun je winnen?

Laat hieronder een commment achter waarom jij wilt winnen en deel dit berichtje van mij op Facebook. Let op, want ik check of je beide gedaan hebt!

Heel veel succes met meedoen! Ik ben benieuwd naar jullie reacties.
Liefs!

Just don’t forget, to wear a hat


Ik betaal de winactie zelf, deze is niet gesponsord. Je kunt meedoen tm 17 juni. Heel veel succes!

Titel: Luna
Auteur: Celine Prins
Categorie: Young Adult
Aantal pagina’s: 116
Geïllustreerd: Nee
Uitvoering/Formaat: Paperback 12,5 x 20 cm
Verschijningsdatum: 09-06-2017
ISBN: 978-94-0223-680-4 / 9789402236804
Vaste prijs: € 17,99

Dit zegt Granny!

Granny

Ik zit bij een hele gezellige jeugdvereniging van mijn kerk en af en toe doen wij eens wat anders dan normaal. Deze keer zouden wij een ontmoeting hebben met de “oudjes” in de kerk. Alle oudere mensen werden uitgenodigd om een gezellig avondje met ons -de beruchte jeugd, jongeren van zestien tot twintig jaar- te ”chillen”. Die uitnodiging namen ze hartelijk in ontvangst en ik kreeg zelfs de kans om iemand te interviewen! Lees mee in verhalen van vroeger en krijg superfijne tips van oma…

Een borrel bessenjenever, dat is het favoriete drankje van Anneke Siccama. “Nee, frisdrank is niks voor mij,” zegt de oude dame lachend. Inmiddels heeft ze de prachtige leeftijd van 87 bereikt en daar is ze trots op. Ook heeft ze een fijne familie om zich heen: “3 kinderen, 10 kleinkinderen en 1 aangenomen kleinkind,” vertelt ze mij met een glimlach. Ze is dan wel oud, maar zeker niet ongelukkig. Opgewekt doet ze mij haar verhaal, terwijl ik haar vraag naar allemaal niet te vermijden onderwerpen wanneer het over jongeren gaat. Als ik over haar eigen jeugd begin, vertelt ze een mooi verhaal: “Op de lagere school had ik eens een krijtje gestolen,” begon ze. “Ook al was het maar een klein krijtje van de juf, ik had het wel gestólen. Ik was nog maar een jaar of zeven, acht misschien. Echt nog niet heel oud. Maar ik voelde me zó vreselijk schuldig! Ik hield het niet meer, want stelen mocht echt niet. ’s Avonds ben ik naar buiten geglipt en heb ik het krijtje teruggebracht. Het was al hartstikke donker buiten, maar gelukkig was de school nog open. Ik was zo opgelucht toen het weer op zijn plek lag!”

Het was niet haar enige herinnering aan haar tijd op de lagere school. Toen ik begon over de kledingstijl onder de jongeren anno nu, wist ze nog wat te vertellen. “Leraressen mochten op school geen broek aan. Altijd moesten ze een rok dragen. Gek hé, dat zo’n broek dan nu helemaal normaal is.”
Wanneer juffen altijd een rok aan hebben gehad, dan kan ik niets anders dan toegeven dat de overgang naar broeken met gaten erin wel heel groot is. “Vreselijk vind ik dat,” zegt Anneke daarover. “Ik vind het zo armoedig!” Ook is ze blij met de nieuwe trends die opkomen in de mode. Lange, flared jeans en oversized kleding. “Dat is veel langer, dat vind ik veel fijner. Al dat blote overal, dat vind ik maar niks.” De flared jeans vindt ze dus daarentegen heel mooi, het is dan ook een trend die terugkomt van vroeger. Voor Anneke herleven de tijden van fashion, terwijl dit voor mij de eerste keer dat ik deze trend op straat zie.

2017-18-5--20-52-11

Ik maakte een selfie met Anneke en haar man

 

Ik vroeg Anneke naar haar gouden tip voor ons. “Rust, reinheid en regelmaat,” zegt ze zonder twijfel. “Ik weet het, die zeggen ze wel vaker. Maar het is écht waar! Ontzettend belangrijk. Het speelt overal een rol in.” Zelf neemt ze haar rust door te schilderen, vooral landschappen schilderen vind ze heel leuk. Of vogels. “Alleen mijn hand trilt steeds meer, dus eigenlijk kan ik het nu niet meer goed. Dat is wel jammer.”
Dan maar over op de digitale media, wat vindt Anneke daarvan? Vooral van “Whats-up”, de grote communicatie-app Whatsapp, is ze zeker niet slecht te spreken. “Het is geweldig dat je zo kunt praten, het is zo makkelijk. Vroeger schreven we elkaar brieven of moest het wachten tot de volgende dag op school. Als we geluk hadden, konden we eventjes bellen met de telefoon.” Ook de komst van de webcam vindt ze eigenlijk best fijn. “We hebben een laptop thuis, en door de webcam kan ik kinderen en kleinkinderen zien die ver weg wonen.” Ondanks dit is ze minder enthousiast over het mobiele telefoongebruik van jongeren.Die telefoons zijn heel erg gevaarlijk eigenlijk. Er komt heel veel op jongeren af en zo’n telefoon versterkt dat alleen maar.” Toch is ze zelf de eigenares van de Iphone 3, ze kan er niet meer mee Whats’Appen, desondanks laat ze mij trots zien wat ze er allemaal mee kan. Foto’s maken, bijvoorbeeld. Ze laat een aantal foto’s van familie zien en vervolgens maakt ze een foto van mij.
“Leuk,” zegt ze met een glimlach.
Ze stopt het apparaatje weer weg. Anneke zoekt haar sociale contact niet via haar telefoon, maar toch is zij één van de ouderen die niet eenzaam is. Ze heeft veel contact met anderen, vooral via haar fitness- en sportclubje. “Bij Nautilus zit ik op seniorenfitness. En daarnaast zit ik ook nog op een sportclubje onder begeleiding van een fysio. Maar dat is ook heel gezellig hoor,” grinnikt ze. Na afloop drinkt ze, met de andere ouderen, gezellig een kopje koffie. “Ja, daar doen we veel contacten op. Dat vind ik heel fijn.” En hoe vindt ze het hier dan, tussen alle jongeren? Anneke lacht. “Ik vond het heel erg gezellig, ik zal je nog eens groeten in de kerk.”

Tot slot vraag ik haar om nog één laatste tip: “Begin je dag met God,” zegt ze daarop. “En vraag een zegen voor je dag.” Het was nu wel echt tijd voor Anneke om te vertrekken- inmiddels was het alweer laat. Samen met haar man zegt ze mij gedag, de man waarmee ze vorige week zondag haar huwelijksjubileum mee mocht vieren. Is dat niet prachtig?

Een dagje Amsterdam: de Designer Vintage Sale!

Amsterdam

Afgelopen zaterdag ben ik er heerlijk een dagje tussenuit geweest en heb ik de toerist in eigen land uitgehangen. Maar dat niet alleen, samen met Myrthe heb ik de Designer Vintage Sale in het Amstel Hotel bezocht! Dat is dus mode met een hoofdletter M. Ik had de kaartjes gekregen via Vrouwenstyle en aan dit gelukje hebben wij een heerlijk dagje uit gekoppeld. Wij hebben onze ogen uitgekeken in het prachtige Amstel Hotel. We deden zelfs nog een indrukwekkende ontdekking. Vandaag laat ik een terugblik zien op deze superleuke dag!

Amsterdam betekent chaos: dat hebben we inmiddels wel ondervonden. We proberen de weg te vinden naar het hotel, maar dat blijkt moeilijker dan gedacht. Wij zijn het gevalletje “richtingsgevoel van een stoeptegel” zoals Myrthe dat zei. Jep, it’s true. Volgens mij lachte half Amsterdam ons uit. Maar als we het hebben gevonden, dan is het grote hotel niet meer te missen: wauw!

2017-08-5--20-21-43

Dit was de binnenkomst, totaal niet verkeerd. We werden welkom geheten en konden gaan rondkijken op de hele begane grond van het Amstel. Hele zalen vol met, jawel, fashion!

2017-08-5--19-55-52

Shoes, shoes, shoes. Ik ben een addict en jij waarschijnlijk ook. Ik was dan ook super excited om al deze pareltjes op een rij te zien staan! En de tassen net zo, overal waar je keek. Super onbetaalbaar natuurlijk, dat wel. We hadden een tas gespot die meer dan 16.000 euro kostte! Nou, zelfs ik zou dan nog eerder een auto kopen dan een tas, to be honest.

We konden ook nog naar boven, waar we een hand- en nageladvies kregen van de dames van KOH, Ze gebruikten allemaal superfijne spulletjes en gaf ook wat tips, zoals dat je één kant op moet vijlen:  van buiten naar binnen. Dankzij deze tips zijn mijn nagels nu statisfying rond: I love it. We mochten ook zelf onze nagels nog van een mooi lakje voorzien en we mochten ook een lakje mee naar huis nemen. Hoe leuk is dat!

2017-08-5--19-59-01

Toen ik deze schoenen zag, was ik meteen fan. Ze waren dan wel veel te duur, maar foto’s maken is gratis! Ze zijn zo stoer en uniek, ik zou ze zo dragen. Ik moet dan alleen nog wel even sparen, ben ik bang.

Het was superleuk om alles te zien -en zelfs een beetje aan te raken- en mee te maken. Het Amstel Hotel is echt prachtig. Maar we moeten nog wel even sparen. Ik heb daar wel heel leuk een abonnementje afgesloten op de Vogue en ik kreeg er een super gaaf badpak en shirtje bij. Beide zwart, met supergroot Vogue erop. Ik ben er helemaal blij mee. Maar toen we weer naar buiten gingen, besloten we om toch nog maar even langs de Primark te gaan. Designer is ook niet alles. :p

2017-08-5--20-35-34

We hebben toerist gespeeld in Amsterdam en in de Primark heb ik nog een heerlijke hoodie en een leuk topje gekocht.  Tussendoor hebben we heerlijk geluncht, bij Loetjes! Mijn broodje was echt zalig: Italiaans brood met pesto, tomaat en kip. Volgens mij hebben Myrthe en ik wel tien keer gezegd hoe lekker we het vonden!

Onderweg kwamen we langs de Dam en dat was super indrukwekkend: de kransen van dodenherdenking stonden er nog. Zo kreeg deze dag ook nog ineens heel wat anders mee! Alle kransen stonden er nog keurig bij en de gelegde rozen lagen er nog steeds voor. En toen beseften we weer, dat zo’n leuke dag alleen maar plaats kon vinden door de vrijheid die we hadden. En daar waren we ontzettend dankbaar voor.

2017-08-5--20-29-09

Kortom, het was weer een heerlijk geslaagd dagje Amsterdam. We hadden het zonnetje mee, een goed humeur en we hebben onze slag geslagen. Ook hebben we het openbaar vervoer overleefd, ik ben er trots op!

Wat vind jij het leukste aan Amsterdam?

Liefs!

Just don’t forget, to wear a hat

All about the TIE: stoer en classy!

The tie

Vandaag deel ik een superleuke oufitpost met jullie. Dat doe ik nog niet zo vaak, maar ik merk dat ik het heel leuk vind, dus ik ga het zeker vaker doen! In deze post laat ik je een stoere outfit zien, die toch weer superclassy wordt gemaakt door een superleuke das die ik mocht ontvangen van Hippe Das.

Ik had al een sneakpeek gegeven op mijn Instagram, maar dit zijn de foto’s van de hele outfit!

2017-03-5--15-51-34

Denim

I love denim! Ik zag laatst op Instagram weer een paar superleuke denim pieces en dat inspireerde mij om deze outfit te maken samen met mijn nieuwe stropdas. Eigenlijk draag ik dus denim op denim, maar doordat de broek zo donker is, gaat het goed samen!

Black boots

Mijn zwarte laarsjes met een kleine hak vind ik zelf echt geweldig. De schoenen zelf zijn al stoer en classy op zich, met deze outfit helpen ze echt super goed mee aan zo’n look. Ik heb ze jaren geleden in Amersfoort gekocht. Ik weet alleen niet meer waar, zo jammer!

2017-03-5--16-26-21

Tie

Deze superleuke stropdas kreeg van Hippe Das. Wij zijn van mening dat anno 2017 stropdassen niet meer alleen mannen material zijn. Daarom heb ik een outfit met een leuke stropdas van Hippe Das gemaakt! Zij hadden mij een superschattige opgestuurd, genaamd “Tim.” Shoutout naar de superleuke verpakking 😉

2017-03-5--16-45-28

Stoer, maar tóch classy!

Denim geeft een outfit vaak al snel echt een stoer tintje, net zoals zwarte laarsjes. Door het te combineren met een stropdas, wordt zo’n casual outfit ineens best wel classy! Het is dus een leuke manier om een outfit een andere twist te geven.

2017-03-5--16-49-37

De das is voor 18,00 te koop op de website van Hippe Das! Daar vind je ook allemaal andere leuke dassen, voor iedereen.

 

Wat vinden jullie van mijn outfit? Zouden jullie een das dragen?

 

Liefs!

Pssst! Ik wil er nog even bijzeggen, dat deze post gesponsord is. X!

 

Just don’t forget, to wear a hat

Logo 4b

Het leven van een gek: Ollie, Emma en de chagrijnige baliedame

2017-31-1-21-56-26

Yes, eindelijk weer een nieuw deel! I hope you’ll enjoy!

25. Ollie, Emma en de chagrijnige baliedame

Het tetterende geluid van de tv is niet te missen, maar mijn moeder is toch op zolder en daarom vind ik dat ik de televisie niet in het geluid hoef te beperken. Ik lig onderuitgezakt op de bank, een joggingbroek en een hoodie maken het plaatje compleet. Alleen de zak chips ontbreekt, maar daar heb ik voorlopig dan ook geen zin in. Ik vind het niet meer lekker, door alle ervaringen van afgelopen tijd die er onlosmakelijk mee verbonden zijn. Ik sluit mijn ogen en word me bewust van de bonkende pijn in mijn hoofd. Misschien is dat harde geluid niet zo’n heel goed idee, dus ik besluit het geluid even iets terug te draaien. Het gaat waarschijnlijk nog wel even duren voordat mijn hersenschudding helemaal over is, maar gelukkig valt het mee. Straks komt Emma, dat had ze beloofd en ik kijk er naar uit. Het is zaterdag en over drie weken gaan we verhuizen. Mijn ouders en ik hebben er niet meer over gepraat sinds ik terug ben, maar de plannen van Emma en mij zijn rijp voor de prullenbak.
Overal in het huis staan half ingepakte dozen, alsof ze alles een beetje tegelijkertijd aan het aanrommelen zijn hier.
Mijn kamer is nog helemaal in tact, net alsof ik niet weg ben geweest. Het gaf me een fijn gevoel toen ik gisteren thuis kwam. Zelfs mijn fiets hebben ze teruggevonden, het ding stond weer op zijn vertrouwde plek in de tuin toen ik terug kwam. Ik ben een week weggeweest, is mij verteld. Mijn eigen gevoel voor tijd was verdwenen, de ambulancebroeders hadden me dan ook bezorgd aangekeken toen ik het vroeg.  Wanneer het geluid van de televisie tot een nihil niveau wordt beperkt, merk ik pas dat mijn moeder weer beneden is en ik schrik op.
‘Sara,’ verzucht mijn moeder. ‘Als jij snel wilt opknappen van die hersenschudding, kun je die televisie beter helemaal uithouden. Zijn er geen andere manieren om afleiding te zoeken?’ Ze glimlacht en gaat rustig naast mij zitten. Ik haal mijn schouders op ten teken dat ik eigenlijk nog niets heb verzonnen.
‘Straks komt Emma,’ komt er dan in me op. ‘Ik weet alleen nog niet hoe laat.’
‘Fijn dat ze straks komt, jullie hebben elkaar vast een hoop te vertellen.’ Ze staat op en loopt richting de keuken, waar ze weer verder praat. Wanneer ik een beetje mijn best doe kan ik haar verstaan, alleen daar heb ik geen zin in, dus ik vraag ernaar zodra ze de woonkamer weer binnenkomt.
‘Er staan Skittles in de keuken,’ licht ze nu kort toe. ‘Voor Emma en jou straks.’ Nog steeds glimlacht ze en ik weet dat ze hoopt dat ik hier blij mee ben. Ik stuur haar een vrolijke lach terug.
‘Dankje mam!’ Op dat moment gaat de telefoon en omdat ik zo nieuwsgierig ben duik ik er op af.  Het blijken mensen van de politie te zijn die spullen van mij hebben gevonden, met de vraag of ik ze vanmiddag nog kan ophalen op het bureau. Eindelijk krijg ik mijn mobiel weer!
Ik besluit Emma mee te slepen naar het bureau, dus zodra ik dat gesprek heb afgerond bel ik haar meteen en binnen een halfuur staat ze voor mijn achterdeur te springen. Lachend doe ik open en laat ik mijn vriendin binnen. Meteen vliegt ze me enthousiast om de hals.
‘Goed om jou weer te zien!’ roept ze. Ik knik en straal. ‘Je ziet er alweer een stuk beter uit dan gisteren, alhoewel.’ Een aarzeling klinkt door in haar laatste woord en ze werpt een kritische blik op mijn outfit.
‘Aan die kleding mag nog wel wat gebeuren, voordat wij de deur uit gaan.’ Ik werp zelf ook een blik op mijn outfit en ik kan niets anders dan haar helemaal gelijk geven.
‘Ja, laten we daar wat aan gaan doen,’ stem ik lachend in. Emma rent voor mij uit naar boven en ik kom er een stukje trager achteraan. Ik mag niet te hard lopen en al helemaal niet op een trap. Wanneer ik op mijn kamer kom, heeft Emma mijn kast al opengegooid.
‘Goed. Ik zeg lekker casual, maar wel fancy,’ begint ze.
‘Een skinny is al een hele vooruitgang,’ mompel ik terwijl ik mijn lievelingsskinny opduikel uit mijn kast. Ik houd hem voor Emma’s neus.
‘Beter?’ vraag ik. Emma knikt hevig.
‘Veel beter. Doe die maar aan.’ Ze koekeloert bij mijn T-shirtjes om een leuke match te vinden met mijn broek. Die vindt ze en deze wordt dan ook zonder pardon op mijn hoofd gesmeten tijdens mijn speciale “Ik-trek-een-skinny-aan-dans”. Daardoor verlies ik mijn evenwicht maar gelukkig weet ik op het bed te vallen, in plaats van op de grond. Meteen komt mijn moeder om de hoek kijken.
‘Alles goed hier?’ vraagt ze bezorgd. Maar zodra ze ziet dat Emma en ik keihard aan het lachen zijn, grinnikt ze even en sluit ze de deur weer.
‘Dat ging soepel,’ merk ik droogjes op. Emma knikt.
Wanneer ik eenmaal zover ben, besluiten we om te gaan. Eigenlijk mag ik helemaal niet fietsen, maar dat kan mij niets schelen en het maakt Emma eigenlijk ook niet uit. Ik duw met mijn wiel de schuttingdeur open en rijd weg, met Emma in mijn kielzog.

Bij het politiebureau is het rustig en Emma en ik knallen onze fietsen in de rekjes die bij de ingang staan. Achter de balie zit een vrouw die waarschijnlijk snakt naar een pauze. Tenminste, zo ziet ze er wel uit en wanneer we met haar in gesprek gaan kom ik erachter dat ze ook zo klinkt.
‘Ja?’ vraagt ze kortaf.
‘Ik ben net gebeld,’ begin ik. ‘Of ik mijn spullen kwam ophalen.’ De vrouw achter de balie trekt één wenkbrauw op. Ze is vrij mollig en ik vermoed dat ze niet vaak achter criminelen aan hoeft te rennen. Aangezien de vrouw verder niet reageert op mijn verhaal, ga ik verder.
‘Ik ben Sara. Sara Torenberg,’ mompel ik.
‘Ze was ontvoerd, niet gehoord?’ helpt Emma, lekker recht door zee. Nu knikt de vrouw en ze toetst een nummer in op een telefoon die bij haar in de buurt staat. Ze blaft er enkele woorden in en gebaart ons dan om op de stoelen verderop te gaan zitten. Kennelijk is ze geen vrouw van veel woorden. Emma en ik kijken elkaar aan en trekken tegelijkertijd een gek gezicht. Grinnikend gaan we zitten en dan valt er een stilte. Opnieuw kijken we elkaar en dan barsten we in lachen uit. Op dat moment loopt dezelfde agent als die gisteren in het ziekenhuis binnen en hij kijkt ons verwonderd aan. Meteen stoppen Emma en ik met lachen.
Dus jij kwam voor je spullen Sara?’ begint hij. Ik knik. ‘Mooi. We hadden ook nog een paar vraagjes aan jullie samen, maar daarvoor pakken we eerst even jou spullen erbij.’ Hij wenkt ons en we lopen achter hem aan. Voordat ik het weet zwaait hij met mijn sporttas voor mijn neus.
‘We dachten dat dit, met alles wat erin zit, wel van jou zou zijn.’ Wanneer ik de sporttas aanpak springen er bijna tranen in mijn ogen. Meteen open ik het om te zien wat er nog inzit. Toen ik mijn sporttas terugvond zat mijn telefoon er niet in, maar nu wel. Waarschijnlijk hebben zij die gevonden. Ik laat het apparaat door mijn handen glijden en steek het in mijn broekzak.
‘Bedankt,’ zeg ik met een grote glimlach. Hij geeft mij een typische politieglimlach terug; persoonlijk en professioneel tegelijkertijd. Hoe doen zij dat toch? Dan kucht hij, we waren namelijk nog niet klaar en kennelijk is dit zijn manier om dat onder de aandacht te brengen.
‘Over één boekje hadden wij nog wat specifieke vragen aan jullie,’ begint hij. Meteen kijken Emma en ik elkaar aan. Natuurlijk weten we over welk boekje dit gaat. Ze hadden Ollie de Onbekende Ontvoerder gevonden.

Het leven van een gek: Vragende visite en ziekenhuizen

Eindelijk een nieuw deel over Sara! Kijk bij “Het leven van een gek”  voor alle andere delen

2017-04-1-13-41-0324. Vragende visite en ziekenhuizen

Herkende je de man?’ Twee agenten zitten bij mijn bed. De ene vuurt allerlei vragen op me af en de andere pent fanatiek mee met alles wat gezegd wordt. Dat zijn voornamelijk woorden van zijn compagnon, aangezien ik amper een woord uitbreng. Ik strijk met mijn handen over het witte ziekenhuislaken. De dokter zei dat ik ondervoed was, vitaminetekorten had en hij noemde nog wat zaken die ik niet eens meer echt meekreeg. Ik schud langzaam mijn hoofd. Niet te snel, want dan krijg ik alleen maar hoofdpijn. Oh ja, dat was ook iets wat die dokter zei. Een lichte hersenschudding van de klap die ik kreeg toen ik in die achterbak werd gesmeten. Een rilling loopt over mijn rug zodra ik daaraan terugdenk. Zijn woedende blik, al dat geschreeuw… Ik sluit even mijn ogen. ‘Sara?’ De zeurende stem van de agent naast me. ‘Gaat het?’ Gaat het? Of het gaat? Ja, nou het gaat echt super. Wat een domme vraag. ‘Nee,’ mompel ik. ‘Ik weet het toch niet.’  Dit schrijft de andere agent fanatiek op. ‘Wat weet je niet?’  Vraagt de agent door. Ik haal mijn schouders op. Dat weet ik dus niet, maar zij lijken dat niet zo logisch te vinden als ik. ‘Ik weet niet wie hij was. Ik weet niet waarom hij me meenam. En de rest weet ik ook niet.’ Eigenlijk is dit een leugen. Ik weet namelijk wel waarom hij me meenam, ik weet alleen niet waarom hij me opsloot. Er wordt op de deur geklopt en meteen schiet ik omhoog. Een zuster loopt naar binnen met een grote glimlach om haar gezicht. ‘Dit was wel weer genoeg voor vandaag. Bedankt voor jullie bezoek. Sara heeft rust nodig.’ De agenten kijken elkaar aan en de ondervrager zucht. De zuster geeft mij heimelijk een knipoog, alsof ze wel begrijpt dat ik geen zin heb in die agenten. Ik schenk haar een dankbare glimlach. Straks komen mijn ouders weer, met Emma, kondigt de zuster aan. Het schijnt dat zij al eerder zijn geweest, maar dat ik toen nog sliep door een of ander slaapmiddel dat ik toegediend kreeg. Ik zucht zachtjes, terwijl de agenten eindelijk de kamer uitlopen. De zuster neemt plaats op de plek waar de agent net zat. ‘Ik word helemaal gek van die mensen,’ begint ze. ‘Ze storen altijd de patiënten op de momenten dat ze moeten rusten.’ Terwijl ze rustig verder kletst, controleert ze mijn pols, temperatuur en allemaal dat soort dingetjes. ‘Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar waarschijnlijk mag je vanmiddag naar huis. Het gaat zo goed met je! En weetje, fysiek valt het allemaal wel mee. Ik moet je wat vitaminepillen meegeven en het is belangrijk dat je goed uitrust maar dat kan je ook thuis, nietwaar?’ Ik knik, maar ik heb geen zin om wat te zeggen en sluit mijn ogen. ‘Je familie komt ongeveer over een uurtje, dus in principe kan je ook nog wat slapen. Ik bedoel, je mag weliswaar naar huis maar je zult nog wel moe zijn.’ Langzaam verstomt het geklets van de zuster en word ik meegetrokken in een diepe slaap.

‘Sara, ik ben het, Emma.’ De woorden proberen binnen te dringen in mijn hoofd, maar het is mistig en de boodschap lijkt niet echt aan te komen. Ik voel dat er zachtjes aan mijn arm geschud wordt. Laat me met rust allemaal, denk ik. Ik wil slapen. Maar Emma geeft niet zo snel op, dus er wordt opnieuw aan mijn arm geschud. Nu open ik langzaamaan mijn ogen. Het licht is fel en ik trek een gezicht. Langzaamaan wordt het licht wat minder fel- de gordijnen waren dichtgedaan. Emma glimlacht. Haar bruine haar zit in een mooie vlecht opzij en ze heeft een nieuw bloesje aan. Ik grijns een beetje. Nu begin ik echt wakker te worden. ‘Hee Emma!’ zeg ik, met een big smile op mijn gezicht. Ze buigt zich over me heen en geeft me iets wat op een knuffel lijkt. ‘Sara! Je bent terug,’ zegt ze opgelucht. Ik grinnik. ‘Ja, ik ben terug. We kunnen de school weer onveilig maken.’ Emma knikt en zet een stap opzij. Achter Emma staan mijn ouders. Niet alleen mijn ouders, maar ook Mart staat daar, met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht. ‘Saar,’ zegt hij en ook hij geeft me iets wat op een knuffel lijkt. Ik durf hem amper aan te kijken. Ik bedoel, hallo, ik heb glashard tegen hem gelogen. En dat terwijl hij nog gelijk had ook. Dan drukt hij een kus op mijn voorhoofd en zonder verder iets te zeggen laat hij mijn ouders bij me. Mijn ouders. Ik glimlach. Ze omhelzen me, zeggen allerlei lieve dingen en tot slot haalt mijn vader ook nog een puddingbroodje tevoorschijn. Ik grinnik, en weet dan dat het goed zit.

Logo 4b

Nieuwjaarswensen en fijne dingen

wp-image-1109768218jpg.jpg

Wat was 2016 een bijzonder jaar. Een jaar vol avonturen, dingen die ik nooit had kunnen verwachten. Met veel vrienden en veel liefde. Wauw. 2016 is ook het jaar van mijn blog, het is nu bijna een jaar geleden dat ik dit blog heb gestart. Wat een avontuur is dat geweest!
Mijn blog is echt gegroeid en dat heb ik aan jullie te danken! Shoutout naar alle lieve, trouwe lezers. Bedankt allemaal, voor al jullie lieve reacties en de positiviteit.

Er zijn natuurlijk een hele hoop blogjes door mij geschreven dit jaar. Wat was het superleuk om te doen! Ik heb voor jullie een top drie gemaakt van mijn meest gelezen blogjes:

1. 52 vragen om aan je beste vriendin te stellen!

2. Het leven van een gek

3. Happy Socks!

Wow wat waren deze blogjes veel bekeken. Superleuk!

Lieve mensen, ik heb genoten van 2016.

Bedankt allemaal!

wp-image-1378902902jpg.jpg

Liefs!

Just don’t forget, to wear a hat

Logo 4b