De uitslag van de winactie!

Winactie

Jaaaa, vanmiddag was het eindelijk zover. Ik maakte een video waarin ik de uitslag van mijn winactie bekend maakte. Het was natuurlijk super spannend, uiteindelijk deden er zestien mensen mee en heb ik er ééntje uitgeloot! Kijk je mee wie het is geworden?

 

 

Van harte gefeliciteerd! Ik neem contact met je op. Ik vind het superleuk dat jullie allemaal hebben meegedaan aan mijn winactie. Wil je toch nog mijn boek bestellen? In dit artikel lees je hoe!

Wil je nóg meer weten over mij en over mijn boek? Kom dan 30 juni naar mijn publicatiefeestje in de Roodbeen in Nijkerk. Ik ga signeren, lees een stuk voor en er is een klein interview! Je krijgt tijdens het feestje wat drinken en een zelfgebakken Luna-koekje. Wanneer je weggaat krijg je ook nog een leuke goodiebag mee. Komen dus!

LUNA PARY

Ik heb nu alle boeken binnen, dus als je er al eentje bij mij besteld hebt, dan kan ik ‘m waarschijnlijk deze week al aan je geven!

Liefs!

Just don’t forget, to wear a hat

Er is iets super ergs gebeurd!!

FB_IMG_1497020433423

Zoals jullie inmiddels wel weten, is mijn boek vorige week vrijdag uitgekomen en nu te bestellen op bol.com en de website van mijn uitgever. Supergaaf! Ik ben al de hele tijd super excited aan het stuiteren en van alles aan het regelen voor het publicatiefeestje van 30 juni. Wil je daarbij zijn? Hou de datum dan vrij, binnenkort vertel ik er meer over!

Heel veel van jullie hebben alvast een boek bij mij besteld, super superleuk. Ik kan ook niet wachten om ze te geven! Alleen er is iets super ergs gebeurd. Maar voor jullie is er bij dit slechte nieuws ook nog een beetje goed nieuws, dus hold on.

Bij alle twintig exemplaren van mijn boek die ik had besteld is een supergrote fout gemaakt! Vrijdag kwam ik erachter en sindsdien ben ik super stressed. Ik ga jullie de uitleg even besparen, maar ik wil die exemplaren op deze manier niet verkopen. Gisteren heb ik mijn uitgever gemaild en ik hoop heel erg dat ik zo snel mogelijk een reactie van ze krijg om dit recht te zetten. Want nu moet iedereen nóg langer wachten op zijn of haar exemplaar!

Dit vind ik echt zo super jammer, maar er is even niks aan te doen. Het leven is niet perfect, ook niet bij mij. Maar dat geeft niet, het komt vast helemaal goed. Het duurt alleen even wat langer. Dan nu het positieve kantje: je kunt nog meedoen met de winactie! Eigenlijk was morgen de allerlaatste dag dat je mee kon doen maar omdat ik het boek nu nog niet kan opsturen, verleng ik de winactie. Je kunt in ieder geval deze hele week nog meedoen! Ik hoop heel erg dat ik volgende week de goede boeken thuis heb, zodat jullie het allemaal eindelijk kunnen gaan lezen.

Geniet lekker van de zon en dit heerlijke weer!

Liefs!

Just don’t forget, to wear a hat

 

 

Mijn boek komt bijna uit! En jij kan helpen!

Het zijn herinneringen aan een ander leven. Ik zucht zachtjes en kijk naar de fonkelende sterren, naar het maanlicht dat weerkaatst op een glimmend stuk plastic op de grond en naar de donkere vegen in de heldere lucht. Wolken. Ik hou van wolken. Ik ben niet alleen, een eindje verderop ligt Sam te slapen. Het is aan het afkoelen, de kou van de nacht trekt in mijn vieze kleding en ik weet dat dat voorlopig zo zal blijven.

Het is nu mijn beurt om de wacht te houden, straks die van Sam. Sam en ik, het lijkt alsof er niemand meer is. Alsof wij alleen zijn overgebleven en de rest is weggevaagd. Even voor de duidelijkheid, dit bedoel ik niet romantisch. Sam is mijn vriendje niet meer. Mijn ex en ik, als enigen in een donkere wildernis en een koude nacht, zonder te weten waar we zijn en wat er is gebeurd. We zijn maar van één ding echt zeker: met onze laatste kus, verging de wereld. Toeval?

Eindelijk ga ik het dan vertellen: mijn eigen boek komt uit! Maandag moet ik alles aanleveren, superspannend! Terwijl iedereen in de zon zit, moet ik nog even keihard werken om de laatste dingetjes af te maken. Maar dat geeft niet, want het is superleuk. De puntjes op de I zetten, het manuscript nog een keer doorlopen… ik vind het heel tof om te doen.

Veel mensen wisten al dat ik mijn verhaal uit zou laten geven, doordat ik bezig was met het verzamelen van mailadressen voor de promotiemail. Als je nog niet op de lijst staat, dan kun je je email nog geven door even een mailtje te sturen naar thehatwiththegirl@gmail.com met de woorden:

“Ik geef toestemming voor gebruik van mijn mailadres voor het toezenden van een eenmalige promotiemailing.

Superleuk dat je op die lijst wil staan! Mijn uitgever, Boekscout, zal je een mail sturen op de dag van publicatie. En dat is al best snel, namelijk 9 juni! Ik kan niet wachten, ik vind het echt heel leuk.

Het fragmentje dat je net las is een fragment uit mijn boek en jij kan een steentje bijdragen! Ik zoek nog steeds een cover voor mijn boek en ik heb al een paar opties:

Coverfoto 1

Coverfoto 2

Coverfoto 3

Ik zou het leuk vinden als je vertelt welke jij het mooist vind! Misschien wordt de foto waar jij dan op gestemd hebt wel de coverfoto van mijn boek!

Ik ben super benieuwd wat jullie ervan vinden.

Inmiddels is de cover helemaal af! Je kunt dus niet meer op een coverfoto stemmen, maar je kunt je nog wel tot en met dinsdag inschrijven op de lijst voor de promotiemail!

Liefs!

Just don’t forget, to wear a hat

 

Een blog time-out. Goed voor elke blogger? Waarom ik dat wél deed!

Zoals veel van jullie waarschijnlijk hebben gemerkt, deelde ik al een tijd geen posts meer op mijn blog. Het was bijna anderhalve maand stil, maar dit deed ik natuurlijk niet zomaar. Ik had verschillende redenen waarom ik een blog time-out wilde en waarom ik denk dat dit goed is geweest voor mij en mijn blog. Ik heb deze redenen voor iedereen even op een rijtje gezet! Misschien is een blog time-out dan ook wel wat voor jou.

  • Bloggen doe je omdat je het leuk vindt, en niet omdat het moet. 

Ik kreeg vaak het gevoel dat ik moest bloggen, omdat ik anders misschien lezers zou kwijtraken en omdat een vaste planning van je blogs nou eenmaal belangrijk is. Ik wilde weer van het moet-gevoel af zodat ik weer met 100% plezier zou bloggen!

  • Je kunt beter een paar goede posts maken, dan een heleboel minder goede

Ik wil graag kwalitatief goede blogs leveren, ik vind het belangrijk dat ik er echt een stukje van mij instop. Ook vind ik het belangrijk dat het wel ergens over gaat, in plaats van een kort stukje van 200 woorden waar eigenlijk net niks instaat.

  • Ik wilde weer even inspiratie opdoen zonder verplichtingen

Ik bedoel daarmee dat ik gewoon het gevoel weer terug wilde waarbij ik dacht, já, hier wil ik over vertellen! Ik vind dat gevoel altijd super tof en ik heb afgelopen tijd weer allemaal dingetjes meegemaakt en gezien waar ik jullie over wil vertellen, dus stay tuned!

  • Ik zit in mijn examenjaar en moest me even op school focussen

Het examenjaar van VWO is vreselijk druk. Je moet zoveel doen, echt om gek van te worden. Het levert superveel stress op en ik wilde niet om heel veel dingen tegelijk gaan stressen. Als ik steeds een moet-gevoel bij bloggen krijg, dan wordt het een stressfactor en dat wil ik niet. Ik vind bloggen namelijk hartstikke leuk!

  • Er gaan een paar super super coole dingen gebeuren

En in die dingen moet ook tijd gestoken worden. Maar het is allemaal echt superleuk en supervet en ik ga jullie er vanalles over vertellen, je wilt het echt niet missen’! Eén dingetje heeft ook heel direct met mijn website te maken, echt super spannend allemaal… 😀

Zoals je misschien al hebt gemerkt stond het achter de schermen allemaal echt niet stil, en ook op Instagram was ik nog steeds actief te vinden. Dat account heb ik ook weer even helemaal vernieuwd, en nieuwe feed komt eraan! Volg jij mij al op Insta?

Binnenkort ga ik nog veel meer vertellen! Stay tuned!

Liefs,

Celine

Just don’t forget, to wear a hat

 

Het leven van een gek: Ollie, Emma en de chagrijnige baliedame

2017-31-1-21-56-26

Yes, eindelijk weer een nieuw deel! I hope you’ll enjoy!

25. Ollie, Emma en de chagrijnige baliedame

Het tetterende geluid van de tv is niet te missen, maar mijn moeder is toch op zolder en daarom vind ik dat ik de televisie niet in het geluid hoef te beperken. Ik lig onderuitgezakt op de bank, een joggingbroek en een hoodie maken het plaatje compleet. Alleen de zak chips ontbreekt, maar daar heb ik voorlopig dan ook geen zin in. Ik vind het niet meer lekker, door alle ervaringen van afgelopen tijd die er onlosmakelijk mee verbonden zijn. Ik sluit mijn ogen en word me bewust van de bonkende pijn in mijn hoofd. Misschien is dat harde geluid niet zo’n heel goed idee, dus ik besluit het geluid even iets terug te draaien. Het gaat waarschijnlijk nog wel even duren voordat mijn hersenschudding helemaal over is, maar gelukkig valt het mee. Straks komt Emma, dat had ze beloofd en ik kijk er naar uit. Het is zaterdag en over drie weken gaan we verhuizen. Mijn ouders en ik hebben er niet meer over gepraat sinds ik terug ben, maar de plannen van Emma en mij zijn rijp voor de prullenbak.
Overal in het huis staan half ingepakte dozen, alsof ze alles een beetje tegelijkertijd aan het aanrommelen zijn hier.
Mijn kamer is nog helemaal in tact, net alsof ik niet weg ben geweest. Het gaf me een fijn gevoel toen ik gisteren thuis kwam. Zelfs mijn fiets hebben ze teruggevonden, het ding stond weer op zijn vertrouwde plek in de tuin toen ik terug kwam. Ik ben een week weggeweest, is mij verteld. Mijn eigen gevoel voor tijd was verdwenen, de ambulancebroeders hadden me dan ook bezorgd aangekeken toen ik het vroeg.  Wanneer het geluid van de televisie tot een nihil niveau wordt beperkt, merk ik pas dat mijn moeder weer beneden is en ik schrik op.
‘Sara,’ verzucht mijn moeder. ‘Als jij snel wilt opknappen van die hersenschudding, kun je die televisie beter helemaal uithouden. Zijn er geen andere manieren om afleiding te zoeken?’ Ze glimlacht en gaat rustig naast mij zitten. Ik haal mijn schouders op ten teken dat ik eigenlijk nog niets heb verzonnen.
‘Straks komt Emma,’ komt er dan in me op. ‘Ik weet alleen nog niet hoe laat.’
‘Fijn dat ze straks komt, jullie hebben elkaar vast een hoop te vertellen.’ Ze staat op en loopt richting de keuken, waar ze weer verder praat. Wanneer ik een beetje mijn best doe kan ik haar verstaan, alleen daar heb ik geen zin in, dus ik vraag ernaar zodra ze de woonkamer weer binnenkomt.
‘Er staan Skittles in de keuken,’ licht ze nu kort toe. ‘Voor Emma en jou straks.’ Nog steeds glimlacht ze en ik weet dat ze hoopt dat ik hier blij mee ben. Ik stuur haar een vrolijke lach terug.
‘Dankje mam!’ Op dat moment gaat de telefoon en omdat ik zo nieuwsgierig ben duik ik er op af.  Het blijken mensen van de politie te zijn die spullen van mij hebben gevonden, met de vraag of ik ze vanmiddag nog kan ophalen op het bureau. Eindelijk krijg ik mijn mobiel weer!
Ik besluit Emma mee te slepen naar het bureau, dus zodra ik dat gesprek heb afgerond bel ik haar meteen en binnen een halfuur staat ze voor mijn achterdeur te springen. Lachend doe ik open en laat ik mijn vriendin binnen. Meteen vliegt ze me enthousiast om de hals.
‘Goed om jou weer te zien!’ roept ze. Ik knik en straal. ‘Je ziet er alweer een stuk beter uit dan gisteren, alhoewel.’ Een aarzeling klinkt door in haar laatste woord en ze werpt een kritische blik op mijn outfit.
‘Aan die kleding mag nog wel wat gebeuren, voordat wij de deur uit gaan.’ Ik werp zelf ook een blik op mijn outfit en ik kan niets anders dan haar helemaal gelijk geven.
‘Ja, laten we daar wat aan gaan doen,’ stem ik lachend in. Emma rent voor mij uit naar boven en ik kom er een stukje trager achteraan. Ik mag niet te hard lopen en al helemaal niet op een trap. Wanneer ik op mijn kamer kom, heeft Emma mijn kast al opengegooid.
‘Goed. Ik zeg lekker casual, maar wel fancy,’ begint ze.
‘Een skinny is al een hele vooruitgang,’ mompel ik terwijl ik mijn lievelingsskinny opduikel uit mijn kast. Ik houd hem voor Emma’s neus.
‘Beter?’ vraag ik. Emma knikt hevig.
‘Veel beter. Doe die maar aan.’ Ze koekeloert bij mijn T-shirtjes om een leuke match te vinden met mijn broek. Die vindt ze en deze wordt dan ook zonder pardon op mijn hoofd gesmeten tijdens mijn speciale “Ik-trek-een-skinny-aan-dans”. Daardoor verlies ik mijn evenwicht maar gelukkig weet ik op het bed te vallen, in plaats van op de grond. Meteen komt mijn moeder om de hoek kijken.
‘Alles goed hier?’ vraagt ze bezorgd. Maar zodra ze ziet dat Emma en ik keihard aan het lachen zijn, grinnikt ze even en sluit ze de deur weer.
‘Dat ging soepel,’ merk ik droogjes op. Emma knikt.
Wanneer ik eenmaal zover ben, besluiten we om te gaan. Eigenlijk mag ik helemaal niet fietsen, maar dat kan mij niets schelen en het maakt Emma eigenlijk ook niet uit. Ik duw met mijn wiel de schuttingdeur open en rijd weg, met Emma in mijn kielzog.

Bij het politiebureau is het rustig en Emma en ik knallen onze fietsen in de rekjes die bij de ingang staan. Achter de balie zit een vrouw die waarschijnlijk snakt naar een pauze. Tenminste, zo ziet ze er wel uit en wanneer we met haar in gesprek gaan kom ik erachter dat ze ook zo klinkt.
‘Ja?’ vraagt ze kortaf.
‘Ik ben net gebeld,’ begin ik. ‘Of ik mijn spullen kwam ophalen.’ De vrouw achter de balie trekt één wenkbrauw op. Ze is vrij mollig en ik vermoed dat ze niet vaak achter criminelen aan hoeft te rennen. Aangezien de vrouw verder niet reageert op mijn verhaal, ga ik verder.
‘Ik ben Sara. Sara Torenberg,’ mompel ik.
‘Ze was ontvoerd, niet gehoord?’ helpt Emma, lekker recht door zee. Nu knikt de vrouw en ze toetst een nummer in op een telefoon die bij haar in de buurt staat. Ze blaft er enkele woorden in en gebaart ons dan om op de stoelen verderop te gaan zitten. Kennelijk is ze geen vrouw van veel woorden. Emma en ik kijken elkaar aan en trekken tegelijkertijd een gek gezicht. Grinnikend gaan we zitten en dan valt er een stilte. Opnieuw kijken we elkaar en dan barsten we in lachen uit. Op dat moment loopt dezelfde agent als die gisteren in het ziekenhuis binnen en hij kijkt ons verwonderd aan. Meteen stoppen Emma en ik met lachen.
Dus jij kwam voor je spullen Sara?’ begint hij. Ik knik. ‘Mooi. We hadden ook nog een paar vraagjes aan jullie samen, maar daarvoor pakken we eerst even jou spullen erbij.’ Hij wenkt ons en we lopen achter hem aan. Voordat ik het weet zwaait hij met mijn sporttas voor mijn neus.
‘We dachten dat dit, met alles wat erin zit, wel van jou zou zijn.’ Wanneer ik de sporttas aanpak springen er bijna tranen in mijn ogen. Meteen open ik het om te zien wat er nog inzit. Toen ik mijn sporttas terugvond zat mijn telefoon er niet in, maar nu wel. Waarschijnlijk hebben zij die gevonden. Ik laat het apparaat door mijn handen glijden en steek het in mijn broekzak.
‘Bedankt,’ zeg ik met een grote glimlach. Hij geeft mij een typische politieglimlach terug; persoonlijk en professioneel tegelijkertijd. Hoe doen zij dat toch? Dan kucht hij, we waren namelijk nog niet klaar en kennelijk is dit zijn manier om dat onder de aandacht te brengen.
‘Over één boekje hadden wij nog wat specifieke vragen aan jullie,’ begint hij. Meteen kijken Emma en ik elkaar aan. Natuurlijk weten we over welk boekje dit gaat. Ze hadden Ollie de Onbekende Ontvoerder gevonden.

Het leven van een gek: Vragende visite en ziekenhuizen

Eindelijk een nieuw deel over Sara! Kijk bij “Het leven van een gek”  voor alle andere delen

2017-04-1-13-41-0324. Vragende visite en ziekenhuizen

Herkende je de man?’ Twee agenten zitten bij mijn bed. De ene vuurt allerlei vragen op me af en de andere pent fanatiek mee met alles wat gezegd wordt. Dat zijn voornamelijk woorden van zijn compagnon, aangezien ik amper een woord uitbreng. Ik strijk met mijn handen over het witte ziekenhuislaken. De dokter zei dat ik ondervoed was, vitaminetekorten had en hij noemde nog wat zaken die ik niet eens meer echt meekreeg. Ik schud langzaam mijn hoofd. Niet te snel, want dan krijg ik alleen maar hoofdpijn. Oh ja, dat was ook iets wat die dokter zei. Een lichte hersenschudding van de klap die ik kreeg toen ik in die achterbak werd gesmeten. Een rilling loopt over mijn rug zodra ik daaraan terugdenk. Zijn woedende blik, al dat geschreeuw… Ik sluit even mijn ogen. ‘Sara?’ De zeurende stem van de agent naast me. ‘Gaat het?’ Gaat het? Of het gaat? Ja, nou het gaat echt super. Wat een domme vraag. ‘Nee,’ mompel ik. ‘Ik weet het toch niet.’  Dit schrijft de andere agent fanatiek op. ‘Wat weet je niet?’  Vraagt de agent door. Ik haal mijn schouders op. Dat weet ik dus niet, maar zij lijken dat niet zo logisch te vinden als ik. ‘Ik weet niet wie hij was. Ik weet niet waarom hij me meenam. En de rest weet ik ook niet.’ Eigenlijk is dit een leugen. Ik weet namelijk wel waarom hij me meenam, ik weet alleen niet waarom hij me opsloot. Er wordt op de deur geklopt en meteen schiet ik omhoog. Een zuster loopt naar binnen met een grote glimlach om haar gezicht. ‘Dit was wel weer genoeg voor vandaag. Bedankt voor jullie bezoek. Sara heeft rust nodig.’ De agenten kijken elkaar aan en de ondervrager zucht. De zuster geeft mij heimelijk een knipoog, alsof ze wel begrijpt dat ik geen zin heb in die agenten. Ik schenk haar een dankbare glimlach. Straks komen mijn ouders weer, met Emma, kondigt de zuster aan. Het schijnt dat zij al eerder zijn geweest, maar dat ik toen nog sliep door een of ander slaapmiddel dat ik toegediend kreeg. Ik zucht zachtjes, terwijl de agenten eindelijk de kamer uitlopen. De zuster neemt plaats op de plek waar de agent net zat. ‘Ik word helemaal gek van die mensen,’ begint ze. ‘Ze storen altijd de patiënten op de momenten dat ze moeten rusten.’ Terwijl ze rustig verder kletst, controleert ze mijn pols, temperatuur en allemaal dat soort dingetjes. ‘Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar waarschijnlijk mag je vanmiddag naar huis. Het gaat zo goed met je! En weetje, fysiek valt het allemaal wel mee. Ik moet je wat vitaminepillen meegeven en het is belangrijk dat je goed uitrust maar dat kan je ook thuis, nietwaar?’ Ik knik, maar ik heb geen zin om wat te zeggen en sluit mijn ogen. ‘Je familie komt ongeveer over een uurtje, dus in principe kan je ook nog wat slapen. Ik bedoel, je mag weliswaar naar huis maar je zult nog wel moe zijn.’ Langzaam verstomt het geklets van de zuster en word ik meegetrokken in een diepe slaap.

‘Sara, ik ben het, Emma.’ De woorden proberen binnen te dringen in mijn hoofd, maar het is mistig en de boodschap lijkt niet echt aan te komen. Ik voel dat er zachtjes aan mijn arm geschud wordt. Laat me met rust allemaal, denk ik. Ik wil slapen. Maar Emma geeft niet zo snel op, dus er wordt opnieuw aan mijn arm geschud. Nu open ik langzaamaan mijn ogen. Het licht is fel en ik trek een gezicht. Langzaamaan wordt het licht wat minder fel- de gordijnen waren dichtgedaan. Emma glimlacht. Haar bruine haar zit in een mooie vlecht opzij en ze heeft een nieuw bloesje aan. Ik grijns een beetje. Nu begin ik echt wakker te worden. ‘Hee Emma!’ zeg ik, met een big smile op mijn gezicht. Ze buigt zich over me heen en geeft me iets wat op een knuffel lijkt. ‘Sara! Je bent terug,’ zegt ze opgelucht. Ik grinnik. ‘Ja, ik ben terug. We kunnen de school weer onveilig maken.’ Emma knikt en zet een stap opzij. Achter Emma staan mijn ouders. Niet alleen mijn ouders, maar ook Mart staat daar, met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht. ‘Saar,’ zegt hij en ook hij geeft me iets wat op een knuffel lijkt. Ik durf hem amper aan te kijken. Ik bedoel, hallo, ik heb glashard tegen hem gelogen. En dat terwijl hij nog gelijk had ook. Dan drukt hij een kus op mijn voorhoofd en zonder verder iets te zeggen laat hij mijn ouders bij me. Mijn ouders. Ik glimlach. Ze omhelzen me, zeggen allerlei lieve dingen en tot slot haalt mijn vader ook nog een puddingbroodje tevoorschijn. Ik grinnik, en weet dan dat het goed zit.

Logo 4b

Nieuwjaarswensen en fijne dingen

wp-image-1109768218jpg.jpg

Wat was 2016 een bijzonder jaar. Een jaar vol avonturen, dingen die ik nooit had kunnen verwachten. Met veel vrienden en veel liefde. Wauw. 2016 is ook het jaar van mijn blog, het is nu bijna een jaar geleden dat ik dit blog heb gestart. Wat een avontuur is dat geweest!
Mijn blog is echt gegroeid en dat heb ik aan jullie te danken! Shoutout naar alle lieve, trouwe lezers. Bedankt allemaal, voor al jullie lieve reacties en de positiviteit.

Er zijn natuurlijk een hele hoop blogjes door mij geschreven dit jaar. Wat was het superleuk om te doen! Ik heb voor jullie een top drie gemaakt van mijn meest gelezen blogjes:

1. 52 vragen om aan je beste vriendin te stellen!

2. Het leven van een gek

3. Happy Socks!

Wow wat waren deze blogjes veel bekeken. Superleuk!

Lieve mensen, ik heb genoten van 2016.

Bedankt allemaal!

wp-image-1378902902jpg.jpg

Liefs!

Just don’t forget, to wear a hat

Logo 4b